|
(၁၉၉၄)ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းမွာရွိတဲ့ Koblenzၿမိဳ႕ေလးက ေရခဲေတြနဲ႔ ဖံုးလႊမ္းထားဆဲျဖစ္တယ္။ ၿမိဳ႕ေလးမွာရွိတဲ့ မိဘမဲ့ေက်ာင္းက Rhineျမစ္ေဘးမွာ တည္ရွိတာေၾကာင့္ ျမင့္မားတဲ့ေက်ာင္းေဆာင္ကို အေဝးကေန ထီးထီးလွမ္းျမင္ေနရတယ္။
အဲဒီေန႔မနက္က အသက္(၅ဝ)ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ စစၥတာထရီယာတစ္ေယာက္ ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ အျပင္ထြက္ဖို႔စီစဥ္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းတံခါးဝအေရာက္မွာ ရုတ္တရက္ကေလးငိုသံကို သူၾကားလိုက္မိတယ္။ အသံၾကားရာဖက္ကို သူလွည့္ၾကည့္ေတာ့ တံခါးဝနဲ႔မလွမ္းမကမ္း ၿခံဳပုတ္တစ္ခုမွာ ေရႊေရာင္ဆံပင္နဲ႔ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ စစၥတာက ကေလးကို ေက်ာင္းထဲေခၚယူေမြးစားၿပီး Derbyလို႔ အမည္ေပးခဲ့တယ္။
(၇)ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္က မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္းမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ Derbyတစ္ေယာက္ မိဘမဲ့ေက်ာင္းကေန က်န္းက်န္းမာမာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တယ္။ Derbyဟာ စိတ္သေဘာထားေကာင္းေပမယ့္ စိတ္က် ႏြမ္းလ်တတ္တဲ့အက်င့္ရွိတယ္။
ေနသာတဲ့ေန႔ေတြမွာ စစၥတာေတြက ကေလးေတြေခၚၿပီး ေတာအုပ္အလြန္ ျမစ္ေဘးကျမက္ခင္းျပင္ဆီ သြားေရာက္ ေဆာ့ကစားတတ္ၾကတယ္။ ေတာအုပ္မနီးမေဝးမွာရွိတဲ့ ရြာလူေတြက မိဘမဲ့ကေလးေတြကို လက္ညႇိဳးထိုးၿပီး သူတို႔ကေလးကို "အဲဒီကေလးေတြက မိဘအစြန္႔ပစ္ခံထားရတဲ့ ကေလးေတြ... နင္တို႔လည္း မလိမၼာရင္ မိဘမဲ့ေက်ာင္းကို ပို႔ပစ္မယ္" လို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။
အဲဒီလိုစကားၾကားတိုင္း Derby အရမ္းဝမ္းနည္းမိတယ္။ စိတ္ထိခိုက္လြန္းၿပီး စစၥတာကို "စစၥတာ... ကြၽန္ေတာ့္မိဘေတြက ဘာျဖစ္လို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို မလိုခ်င္တာလဲ? ကြၽန္ေတာ္ကို သူတို႔မခ်စ္လို႔လား?"လို႔ ေမးတယ္။ ဒယ္ဘီရဲ႕အသံထဲမွာ သူ႔အသက္နဲ႔မလိုက္တဲ့ ႐ႈပ္ေထြးမႈေတြပါေနခဲ့တယ္။ သူ႔အေမးကို စစၥတာက တအံ့တၾသနဲ႔ "ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုေတြးရသလဲ?"လို႔ဆိုတယ္။
"ကြၽန္ေတာ္တို႔က မိဘေတြစြန္႔ပစ္ထားတဲ့ ကေလးေတြလို႔ လူေတြေျပာၾကတယ္" ဝမ္းနည္းေၾကကဲြတဲ့အသံနဲ႔ ဒယ္ဘီဆိုတယ္။
"သားရဲ႕ေမေမကို စစၥတာမေတြ႔ဖူးေပမယ့္ သားကို သူခ်စ္တယ္ဆိုတာ စစၥတာယံုတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ ကိုယ့္သားသမီးကို မခ်စ္တဲ့မိခင္ဆိုတာ မရွိဘူး။ သားေမေမ သားကိုစြန္႔ပစ္ခဲ့ရတာက သူ႔မွာအခက္အခဲရွိလို႔၊ အကူအညီမဲ့ခဲ့လို႔ျဖစ္မယ္"
စစၥတာရဲ႕ႏွစ္သိမ့္စကားကို ဒယ္ဘီဘာမွျပန္မေျပာခဲ့ေတာ့ဘူး။ အဲဒီကစ ဒယ္ဘီ ပုိႀကီးျပင္းခဲ့တယ္လို ထင္ရတယ္။ သူဟာ ျပတင္းေပါက္မွာ အၿမဲရပ္ေနၿပီး Rhineျမစ္ဘက္ကို ေငးေမာၾကည့္ေနတတ္တယ္။ အေမကိုလြမ္းဆြတ္တဲ့ ဒယ္ဘီရဲ႕အလြမ္းေတြက ျမစ္ေရေတြနဲ႔အတူ စီးေမ်ာသြားခဲ့တယ္။
(၂ဝဝ၃)ခုႏွစ္ မိခင္မ်ားေန႔ .... မိခင္မ်ားေန႔ရဲ႕ ေႏြးေထြးၾကည္ႏူးစရာျမင္ကြင္းေတြက အေမကို ပိုေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေစေအာင္ ဒယ္ဘီရဲ႕စိတ္ကို ထိုးဆြခဲ့တယ္။ တီဗီလိုင္းတိုင္းမွာ မိခင္မ်ားေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အစီအစဥ္ေတြ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တယ္။ အစီအစဥ္မွာ အေမအတြက္ သားသမီးေတြရဲ႕ တုန္႔ျပန္မႈကို ေဖာ္ညႊန္းျပသခဲ့တယ္။ (၆)ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္က ေခြၽးတလံုးလံုးနဲ႔ အေမကိုျမက္ရိတ္ကူခဲ့တယ္။ အေမက ေဘးကေနၿပီး သားကို မ်က္ရည္အဝဲသားနဲ႔ ၾကည့္ေနခဲ့တဲ့ ရိုက္ကြက္ေတြျဖစ္တယ္။ ဒါကို ဒယ္ဘီၾကည့္ၿပီး "ကြၽန္ေတာ္လည္း မိဘေတြကို ကူညီခ်င္လိုက္တာ သူတို႔ဘယ္မွာလဲ?" လို႔ စစၥတာကိုေမးခဲ့တယ္။
ဒယ္ဘီရဲ႕အေမးကို စစၥတာျပန္မေျဖႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ႏွစ္ေတြၾကာခဲ့သည့္တိုင္ ဒယ္ဘီမိဘရဲ႕သတင္းအစအန ဘာမွမရခဲ့ဘူး။ ဝမ္းနည္းအားငယ္စိတ္နဲ႔ လမ္းမေပၚ ဒယ္ဘီေျပးထြက္ခဲ့မိတယ္။ လမ္းမေပၚမွာ အေမေတြကအမ်ားႀကီး ဒါေပမယ့္ ဒယ္ဘီအတြက္ အေမတစ္ေယာက္ေတာင္ မပါခဲ့ပါဘူး။ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဒယ္ဘီ ခ်ံဳးပဲြခ်ငိုခဲ့မိတယ္။
လအတန္ငယ္အၾကာမွာ အသက္(၉)ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ဒယ္ဘီတစ္ေယာက္ မိဘမဲ့ေက်ာင္းကခြါၿပီး ေက်ာင္းနဲ႔မနီးမေဝးက မူလတန္းေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါက အတန္းခ်ိန္တစ္ခ်ိန္မွာ ဆရာမက သူတို႔ကို ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ေျပာျပခဲ့တယ္။ (ဆက္ဖတ္ရန္) |
စာေပ
